Weer slecht nieuws.....

Beste bloggers,

Na het slechte nieuws, dat onze geschiktheidvonnis na 3 jaar + 1 jaar verlenging zal verlopen zonder dat het nog verder verlengd kan worden, heeft de Chinese minister van Adoptiezaken een persbericht naar buiten gebracht.
Hierin meldt ze dat 30 miljoen echtparen in China hebben aangegeven, een van de huidige 52.700 Chinese weeskinderen, te willen adopteren.
Dat zou betekenen, ervan uit gaan de dat de koppels allemaal groen licht krijgen, er de komende jaren gewoon een stop zal zijn van Chinese adoptiekinderen naar het buitenland.
De minister geeft aan dat de wachttijden voor buitenlanders verder op zal lopen naar ver over de vier jaar en zelfs verder......

Groet,

J,A en Y.

Hieronder het persbericht:


" Announcement from Wany Suying, Director of The International Adoption Bureau of the Chinese Ministry of Adoption Affairs
The director of the International Adoption Bureau of the Chinese Ministry of Civil Affairs, Wang Suying, has indicated in a message of 19.08.08 that the Chinese Peoples Republic will from henceforth favour national adoption to the disadvantange of international adoption.

In fact, according to this minister’s estimates, 30 million Chinese couples would like to adopt one of the 52700 children who are, at this time, available for adoption through the ‘Social Services’.

This development in international adoption in China is explained largely by a strong growth in living standards for Chinese people, by a cultural change and by the application of the Hague Convention of 29.05.93.

As a result, the CCAA advises foreign families who are starting or about to start an adoption process in China to have a great deal of patience the delays in allocating can be more than 4 years from the registration of the application in China and acceptance, or not, of the application. "

Een uitzichtloze situatie omtrent Pukkie 2

Beste webloglezers,

gisteren naar de informatiebijeenkomst geweest te Brussel bij Kind en Gezin en daar is werkelijk de moed in mijn schoenen gezakt.

De wachttijden in China gaan alleen nog maar oplopen en volgend jaar verwacht men pas een daling.

Onze beginseltoestemming die drie jaar geldig is, gaat automatisch een jaar verlengd worden, maar dat gaat niet voldoende zijn. Na die vier jaar kan er weer een beperkt maatschappelijk onderzoek gaan plaats vinden, dus weer naar de rechtbank, weer gesprekken gaan voeren met psycholoog en maatschappelijk werk en alles begint dus weer van voren af aan. Dat kunnen ze ons toch niet aandoen, maar helaas ze hebben er nu nog geen conrete antwoorden op

Als het zo door gaat, zijn we ergens in 2017 aan de beurt; kortom een hopeloze situatie dus.

En we wilden zo graag nog een kindje uit China ook voor Yeline zou dat heel fijn zijn.

Dus moeten we ons de komende maanden maar eens gaan bezinnen wat we nu echt willen; stappen we over naar een ander adoptiekanaal of gaan we accepteren dat ons gezinnetje uit drie personen blijft bestaan en we dubbel en dwars van onze lieve schat blijven genieten.

Ik word er helaas wel erg verdrietig van en zoals Katja het gisteren nog mooi verwoordde: ''we zijn een beetje moe gestreden om altijd maar weer water bij de wijn te moeten doen''.

Eerst wil je dolgraag een biologisch kind en ga je de medische molen in, dit blijkt dan niet te gaan lukken en vind je een uitstekend alternatief in de vorm van adoptie. Dan wil je graag meer, je gezin uitbreiden, nog meer genieten van weer een kindje uit China en dat wordt dan even kapot gemaakt; je droom spat uit elkaar.

Eigenlijk wist ik al wel een beetje dat het geen goed nieuws zou worden ondanks dat de mensen van Ray of Hope super hun best gedaan hebben om ons het vertrouwen te geven dat de dossiers bij hen straks in goede handen zullen zijn. Toch kreeg ik pas gisterenavond werkelijk de deksel op mijn neus en ben er erg verdrietig over. Misschien dat er bij me diep van binnen nog een klein vlammetje brandt dat nog een sprankje hoop geeft. Snik, snik, snik.........

Een verdrietige mama Angélique

Augustus 2008

Beste webloglezers,

hier weer het laatste nieuws over ons schatje.

Eigenlijk was het een vrij rustige maand waarin we veel zijn thuis gebleven.

Op maandag 4 augustus moest Johan weer gaan werken en kregen wij gezellig Annefleur een dag op bezoek. De meisjes hebben die dag heerlijk buiten gespeeld en als lunch lekker gebakken eieren gegeten; dat is iets waar ze beiden dol op zijn en dit hebben ze meegebracht uit China.

Op woensdag 7 augustus zijn wij bij Annefleur en Katja gaan spelen; het was die dag lekker weer en toen hebben ze fijn in de tuin gespeeld. Ook kwamen Lara en Lin op bezoek en spelen; het was mooi om te zien, vier van die mooie Chinese meiden.

In het weekend van 10 en 11 augustus kwamen onze vrienden Paul en Lienke op bezoek met hun tweeling Wesley en Landuan. Yeline kreeg twee mooie t-shirts en ze was superblij dat Landuan er weer eens was. Ze waren dan ook het hele weekend onafscheidelijk. Misschien dat Landuan in de Kerstvakantie kan komen logeren; ze wonen namelijk niet echt bij de deur.

Woensdag 13 augustus zijn we bij May-Lin en haar mama Sophie gaan spelen; ook dat was weer erg gezellig. De twee meiden zouden zo zusjes van elkaar kunnen zijn.

Hierna is Yeline bij ome Christ-Jan en tante Moniek gaan logeren omdat mama een dagje moest gaan werken. Het slapen is bijzonder goed gegaan en daar zijn we dan ook erg blij mee. De volgende avond hebben we toen met z'n allen pannenkoeken gegeten.

En toen was ook de vakantie van mama voorbij en kwamen opa en oma weer twee dagen op je passen. Ook ga je een dagje bij hen logeren en haalt mama je weer op. Ze is met opa meegeweest op controle in het ziekenhuis en thuis doet ze allerlei leuke dingen met opa en oma. Ze is zelfs op dit moment de grootste vriend van opa.

Donderdag 28 augustus zijn we met z'n drietjes naar de school van Yeline geweest om naar haar klasje te gaan kijken en haar juffen Sabine en Elke weer te ontmoeten. Yeline krijgt namelijk dezelfde juffen als het afgelopen half jaar. Ze heeft het kenteken van een appel uitgekozen dit jaar, vorig jaar was ze een maantje.

En zaterdag 30 augustus zijn we met Yeline voor het eerst naar De Efteling geweest. Het was een supermooie dag en Yeline heeft haar oogjes uitgekeken en ontzettend genoten van alles.

Wanneer mama in de week eens vrij was, deden we altijd leuke dingen; op visite gaan, winkelen, boodschappen doen en laarzen voor haar kopen die ze zelf heeft uitgekozen. Ze heeft nu al maatje 26 en zijn haar voeten weer met een maat gegroeid.

Yeline zegt ook vaak dat ze een jongen is of wil zijn, ik vermoed dat ze een hekel heeft aan rokjes en jurkjes maar soms om mama een plezier te doen, trekt ze ze wel aan.

Op dit moment gaat het heel goed met Yeline; ze is erg zelfstandig, kan zichzelf goed bezig houden en is heel erg behulpzaam, overal wil ze mee helpen en vaak zie ik mezelf hierin terug wat soms ook wel erg confronterend kan zijn.

Het slapen gaat erg goed; mama legt haar in mama's bed, leest een boekje voor en gaat weg. Wanneer mama gaat slapen gaat Yeline naar haar eigen bed, zonder problemen. Dat is wel twee jaar lang anders geweest en voor mij een hele opluchting en verademing.

In de vakantie sliep ze 's ochtends ook wat langer en daardoor hoefde ze 's middags niet meer te slapen, dat was erg fijn want zo had je de hele dag samen. Ik ben bang wanneer ze terug naar school gaat (vier halve dagen) ze 's middags erg moe zal zijn en zal moeten slapen, dan houd je helaas niet meer veel middag over.

Ook wordt Yeline nu eindelijk wat vrijer naar andere mensen toe en dat is erg fijn.

En ze is op dit moment erg bezig met zelf foto's nemen; ze heeft al een heel rolletje volgeschoten en is nu op de digitale camera overgestapt; een hobby die ze van papa heeft overgenomen.

De Olympische Spelen zijn inmiddels weer voorbij; we hebben hier toch heel speciaal en op een bijzondere manier naar gekeken. Dat zullen andere adoptieouders die een kindje uit China hebben wel kunnen beamen.

Een aantal uitdrukkingen van haar op dit moment:

- wanneer ze iets moet doen wat ze eigenlijk niet graag doet zegt ze steeds ''vooruit dan maar''

- mama ik heb het niet koud maar frisjes

- mijn lievelingskleur is oranje

- die appel is erg sappig hé mama

Nog een kleine anekdote die ik jullie niet wil onthouden:

op een ochtend wilde Yeline niet haar bedje uitkomen en ze zei dat ze ziek was, maar wanneer mama nu chocolade ging halen en aan haar zou geven, was ze wel meteen beter, de ondeugd.

Dit was het weer voor deze maand,

tot september,

groetjes Angélique